Beknopt verslag van Het Mampaey The Hawks bedrijventoernooi

Het is 30 september 2017 om half drie ’s-Middags wordt mij gevraagd om een stukje te schrijven voor …………..? Ja, waarvoor ……………? Als u dit leest dan weet u in ieder geval waarvoor. Voor de goede orde, tijdens het schrijven van dit stukje weet ik het nog steeds niet. Ik vroeg een stukje? Hoe lang is een stukje? Geesje overlegt met Ton en die antwoord; “Dan maken we er gewoon hoofdstukken van!”

Nou, daar gaan we.

Hoofdstuk 1

Zit er nog rek in?

Geesje is de hele week al zenuwachtig. Shirtjes, broekjes? Wie komt er wel, wie komt er niet? Moet ik nog spelers regelen? Dat soort vragen houdt haar de hele week bezig. Iedere dag krijg ik en ik denk niet alleen ik, een update van de stand van zaken.Op een gegeven moment komt ze met een mega-tas met shirtjes, broekjes en kousen. Onder het mom van jij komt met de auto; “Wil jij de tas met spullen meenemen, zaterdag?” “Tuurlijk!”; zeg ik. Ze zet de tas achter mij neer en we bekijken de inhoud. Ze haalt enkele shirtjes er uit en trots, stralend als een 1000 Wattlamp, toont ze ze aan mij. Kijk! Voor en achter bedrukking! Ik beoordeel de shirts. En kom al snel tot een conclusie. Een vernietigende conclusie. Nu kan ik wel eens tactisch en bedachtzaam mijn reactie formuleren, maar in dit geval en ik moet het zelf toegeven, lukte dat niet. Ik pakte een shirt-je en let op het je en zei; “Zo’n shirtje hang ik aan mijn binnenspiegel!”Het was er uit voordat ik er erg in had. Ik heb nog nooit zo snel een stralende 1000 Wattlamp zien doven in een zielig peertje. We duiken nog even in de tas en er zijn geen grotere shirts. PANIEK!!! Geesje gaat op pad en op een gegeven moment komt ze binnen met gloednieuwe shirts, waar ze ze vandaan heeft ik weet het niet, maar respect op zo’n korte termijn. Ze toont mij een shirt. Ik lees in 2 regels: “Sldrcht Groot in doen!”. Ik denk, ze hebben niet alleen bezuinigd op de klinkers maar ook op de stof. Waarschijnlijk is het de grootste maat en ze vraagt; “Past tie?”Ik kijk bedenkelijk en ik denk dat ik dat ook uitstraal, want ze voegt er snel aan toe; “Kijk, er zit nog rek in!” Ja, ik kan zelf niet zo tactisch uit de hoek komen, maar Geesje kan er ook wat van! Nu kun je ook van mening verschillen of er een gebrek aan klinkers en stof is of dat er een overmaat aan omvang is.Snel stopt ze mij het shirtje toe, zodat ik zaterdag reeds voorzien ben.

Hoofdstuk 2

Te laat.

Het is zaterdag 30 september 7.00 uur, ik word wakker. Net als iedere werkdag zet ik de tv aan om naar het nieuws te kijken. Het is zaterdag en dan schijnt er geen nieuws te zijn. Wel is er Olga Commandeur, die druk stappend en huppelend over het scherm beweegt. Ik word er moe van! Er staan er nog een stuk of 5 anderen op de achtergrond die op een eigen schijf mee staan te huppelen. Ik vraag me af wat de nieuwswaarde is van 6 huppelende mensen op tv.In de tussentijd pak ik mijn spullen bij elkaar en ben verder nog wat aan het lummelen.Even later kijk ik op mijn Patek Philippe horloge en zie dat het even voor negenen is. Het is 20 – 25 minuten rijden dus ik moet weg.Ik stap in mijn Suzuki Kliko. Dat is een model met een heel bijzondere fauna, flora gecombineerd met een plastic soep. De groene gedachte hierachter is dat ik niets uit de auto gooi, maar alles netjes in een prullenbak langs de weg of een benzinestation. Alleen niet zo vaak. Maar dit terzijde.Ik rijd dus weg en na de tweede bocht werp ik een blik op het klokje op het dashboard.WAT???!!!! Staat daar werkelijk 9:47?Ik kijk op mijn horloge, net over negen. Hoe kan dat nou?Nu blijkt dat mijn Patek Philippe niet uit het Zwitserse Geneve komt, maar uit een van de achterbuurten van Istanbul in Turkije. Vandaar ook dat prijsverschil.Ik geef gas. Met de tas met shirts op de achterbank, veel gas!Als ik nu geflitst word, zou ik daar een heel duur horloge van kan kunnen kopen. Op de A15 bedenk ik me om op de N3 het gaspedaal ongeveer de helft minder in te drukken om een dubbele flits te voorkomen. Bovenaan de afslag draai ik naar rechts en concludeer dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken. De brug staat open en er staat een enorme file. In plaats van me druk te maken over te veel snelheid, maak ik me nu zorgen over te weinig snelheid. Wat zeg ik? Enige snelheid.Ik sta net stil. Het is 3 minuten voor 10 op het goede klokje en ter bevestiging begint de reclame op de radio, dan belt Geesje.Ik had haar zelf al wel willen bellen, maar met die snelheid en dan ook nog eens niet handsfree bellen??????Daar had ik dan een All Inclusive reis naar Turkije én een nieuw horloge van kunnen kopen.Ze vraagt waar ik ben. Ik geef aan dat ik voor de brug sta en zij dat we op het achterste veld spelen.Op dat moment realiseer ik mij dat zij de goede shirts bij zich had en dat we dus toch goed voor de dag komen.Na 20 minuten kom ik aan. Te laat!

Hoofdstuk 3

De tas.

Bij de auto achter een geopende deur, dat is voor iedereen wel zo aantrekkelijk dacht ik zo, trek ik snel mijn wedstrijdshirt aan. Ik merk al snel, het zit als gegoten.Ik spoed mij naar het achterste veld. Ik zie 2 teams, allebei in het donkerblauw.Naarmate ik dichterbij kom staat er iemand met een blauw shirt en witte mouwen druk te gebaren.Hij maakt bewegingen of er een brancard nodig is. Ik loop stoïcijns door. Met een ooghandicap van -1 kom ik steeds dichterbij en begin in die persoon met de witte mouwen Michael van Maalsen te herkennen. Hij staat er nog steeds druk gebarend om een brancard. Ik betreed inmiddels het achterste veld en hoor Michael nu ook in de verte roepen; ‘De tas…………….? Waar is de tas?”Ik denk, er zijn toch al shirts! Het is nog te ver om de discussie aan te gaan, dus ik weer terug naar de auto om de tas te halen.Om een lange wandeling heen en terug kort te maken, Even later kom ik met tas en al bij de dug-out. Zoals gemeld spelen we in het blauw en de tegenstander ook.De tas wordt opengemaakt en er wordt een shirt uitgehaald. Het is een wit shirt met een oud logo van Sliedrecht. Toen was Sldrcht nog niet Groot in doen!Het shirt wordt gegeven aan een medespeler met een blauw trainingsjack. Vanaf dat moment hebben wij net als bij volleybal een speler met een afwijkende kleur shirt in het team. Bij volleybal is dit de spelverdeler, maar voor zover ik weet heb je die bij softbal niet.Voor dat ene shirt hebben we de hele dag met een zware sporttas lopen beulen. Dit is de laatste keer dat ik iets van Michael aanneem.

Hoofdstuk 4

De Olympische gedachte?

De 1e wedstrijd Om bovengenoemde redenen is die nu al voorbij.Ik heb er niets van meegekregen. Sorry! Bij de prijsuitreiking bemerkte ik pas dat we die verloren hebben. Waarom was iedereen dan zo vrolijk? Of had dit te maken met de Olympische gedachte: Meedoen is belangrijker dan winnen!

Hoofdstuk 5

De honkslag van het toernooi.

De 2e wedstrijd speelden we direct na de 1e wedstrijd op het veld dichter bij de kantine. Dat kon ook niet anders want de dug-out (en dus ook de onze) maar dat tussen haakjes, van het achterste veld lag net voor de Duitse grens. Deze afstand nader aangeduid te hebben noem ik maar een ding: De Tas…………! Heeft u het plaatje? Nee? Ik zal het even schetsen. Kent u die pakezels die zwaar bepakt de trappen oplopen op het Griekse eiland Santorini? Nee? Ik ben er ook nooit geweest, maar ik kan de weg dromen. Je kunt ze zien op videoband 25 van Bassie en Adriaan “De verzonken stad”. En als je eindelijk blij bent dat de videoband versleten is, krijgen ze daarna de DVD. Bassie en Adriaan “the complete story”. Nog steeds te bestellen bij Bol.com. Wel nog steeds in het beeldformaat 9:4 zodat er een zwarte balk links en rechts op uw scherm verschijnt. Michael ziet mij zeulen met de tas en bied aan om een hengsel over te nemen. 10 minuten na de rest komen Michael en ik ook aan in de dug-out op veld 2. Voor aanvang van de wedstrijd werd Richie geïntroduceerd. Onze aanvoerder noemde haar nog luidruchtender dan Janneke en in het bijzonder Esther. Tijdens het eerste wedstrijdje was de omgevingsdienst al 3 keer op komen draven om geluidmetingen te nemen. Dat kon nog wat worden. Een ander detail is dat we nu ook een supporter en een supportertje hadden. Het is de vrouw van onze aanvoerder. Maar of ze kwam kijken naar haar man, onze aanvoerder? Ik denk van niet. Ik denk dat ze kwam voor hun zoon die moest spelen in Zwijndrecht en voelde dit meer als een gedwongen loop naar veld 2. In de dug-out, mannen onder elkaar, ontstaat de discussie: Hoe komt onze aanvoerder aan zo’n knappe vrouw? Ze komen er niet uit. Onbegrijpelijk! Het toeval wil, net als ze wil vertrekken, moet onze aanvoerder aan slag. Als een losgebroken Bokito begeeft hij zich richting de slagplaats. De knuppel stevig in zijn vuisten. Hij zal haar wel eens laten zien waar al die trainingsuren toe hebben geleid. Eerst kijkt hij met een vastberaden blik over zijn linkerschouder, naar de Pitch.  Dan kijkt hij met een liefdevolle blik over zijn rechterschouder, naar de …………  Nee, Nee, nee, nu geen foute gedachten! Hij keek naar de liefde van zijn leven, de moeder van zijn kinderen, zijn steun en toeverlaat. Zijn trots! Dat kon je zo zien! Hij staat dus klaar. Neusgaten wijd open om nog meer zuurstof in dat imposante lijf te pompen. Daar komt de bal ………. een verwoestende klap, ……raak! Onze aanvoerder ontdoet zich van de knuppel en sprint voor wat hij waard is, naar het eerste honk. IN! Ook dat nog! Het lichaam pompt de adrenaline met een verwoestende kracht door het lijf. Hij draait zich om. Zoekt met een trotse blik in het publiek, ZIJN publiek. Je ziet hem denken: Ze heeft het gezien,………….Ze heeft het gezien! Een honkslag. te gek! Een ………. Honkslag! En ze is er bij! Al die trainingsavonden, al die arbeid, al die uren aan de bar, komen hier samen …………… samen in dit moment. Zijn fantasie gaat met hem op de loop. Hij kan weer thuis komen! Met die stoere sporttas, natte haren, de borst vooruit. De neus een tikje zelfbewust omhoog, met een stevige tred. Onderwijl een blik van erkenning zoekend door het keukenraam van de buren, zo loopt hij naar de voordeur. En steekt dan triomfantelijk de sleutel in het slot. En dan …………………? Verkeerde deur. Maar dat kan ook niet anders als je zo ver naast je schoenen loopt, natuurlijk. Of die honkslag werkelijk zo gegaan is kunt u controleren op het filmpje op de website van Mampaey the Hawks Dordrecht. Naast dit filmpje is er op de site wel andere interessante en relevante informatie beschikbaar over de honk/baseballsport en de activiteiten van de club. Echt de moeite van het bekijken waard. Ik heb het ook gedaan! Heeft u geen internet? Daarom hierbij een korte weergave van het filmpje:Een worp. Een klap. Een hobbelende bal. Een 3e honkman mist de bal. Deze hobbelt daardoor nog wat verder en er loopt een man naar het eerste honk. Dat was het. Meer niet! Niks geen adrenaline, bokitogedrag, imposant lijf (ja sorry, moet je maar niet steeds naast Samir gaan staan) Niks.  Maar wel die trotse zoekende blik in het publiek. Met die glimlach, zoekend naar die blik van erkenning. Die was er wel. Ik denk dat gezien de glimlach op zijn gezicht, dat onze aanvoerder toch heimelijk droomt over een heel lang toegangspad naar de voordeur. Uit betrouwbare bron weet ik, dat het toegangspad gelukkig niet zo lang is als dat hij nu in gedachten heeft, want anders had de spierpijn de volgende dag nog meer van zich laten spreken. En daar sta je dan ook weer niet op te wachten met die supporter, ook weer als getuige. Is alles weer tenietgedaan.  Tijdens deze wedstrijd werd ook duidelijk dat Bram van de Boogaart ook meedeed. Tot die tijd had niemand hem herkend. Zo, zonder bril. Na deze wedstrijd hadden we 2 uur rust! Het was meteen ook onze beste fase in het toernooi. Hier zijn wij voor in de wieg gelegd. Zoals wij kunnen relaxen! Ongekend. Wij hadden gelukkig een aantal gastspelers met een softbal-achtergrond. Had Geesje geregeld. Want van de spelregels hadden velen in ons team nog nooit gehoord of dat was inmiddels ver in de vorige eeuw dat wij deze sport beoefend hebben. In een verloren moment en als je dat moment toch verloren hebt, kun je het net zo goed nuttig invullen, hebben een aantal experts, en dat ben je in onze ploeg al snel, ons de fijne kneepjes van de nobele softbalsport uitgelegd. Na het opsteken van de vinger mocht je, nadat je de beurt toegewezen kreeg door Geesje, je tips en tricks melden en toelichten. Niet dat het geholpen heeft, maar dat wisten wij ook pas na de prijsuitreiking.

Hoofdstuk 6

De eerste honkman

3e wedstrijd. Ze liepen er heel professioneel bij, geen spelers in een afwijkend wit shirt of zo. Tijdens deze wedstrijd werd mij een plaatsje in het verre veld toegewezen. Het is mij nu duidelijk waarom dat het verre veld heet. In de eerste inning werden wij wat overrompeld. Ik denk dat wij de rustperiode wat te serieus hadden opgenomen. Ja, die wel! En al snel stonden we met een nulletje of 7 achter. Dit kwam mede door de verrevelder die bij een slag langs de lijn bij het derde honk de middelpuntsvliegendekrachten, welke bij hem daadwerkelijk en in deze shirts duidelijk zichtbaar rond de middel bevinden, niet meer onder controle had. Bij het rapen van de bal waren de rapen gaar. Gracieus, dat heb ik van omstanders, ik heb het zelf niet gezien, hoewel ik er wel heel dichtbij was, zeeg hij als in slow-motion ten aarde. Onderwijl grabbelend naar de bal. Tot zijn verbazing, dat kan niemand weten maar de verrevelder zelf wel, kreeg hij de bal alsnog in handen. Al rollebollend werpt hij de bal in een richting, die achteraf ook nog eens de goede blijkt te zijn, rolt hij nog enige tijd door. Hij is niet te stoppen. Als hij is opgestaan zijn we al weer 2 innings verder. Mede door de onverzettelijkheid van de verrevelder, er moet iemand de leiding nemen tenslotte, komt er een winnersmentaliteit in de ploeg die zijn weerga niet kent. Michael van Maalsen slaat een bal in het verre veld, waarmee hij de drie bezette honken binnenbrengt en zelf ook de thuisplaat haalt. Dat was wel naar aanleiding van een fout van de catcher, maar dat dwing je dan ook af. 7 – 4. De spanning wordt voelbaar. De eerste honkman van de tegenpartij is niet te houden en jut zijn ploeggenoten nog eens extra op. Er moet gewonnen worden. In onze volgende slagbeurt wordt de bal door een van mijn medespelers weer goed geraakt. Deze medespeler, nee ik kan in dit geval echt geen namen noemen, pakt een rollator en spoed zich naar het eerste honk. De eerste honkman schreeuwt als een slavendrijver naar zijn ploeggenoten HIER!……..HIER! ………. Onze medespeler heeft last van een slippend wieltje linksvoor. Voor een Pitch-stop is het te laat en ook te ver om. Ook staat daar nu iemand van de tegenpartij. Dus dat heeft geen zin. Dat zijn de regels. Hoewel met wind in de rug is de medespeler toch iets trager op weg naar het eerste honk. De eerste honkman vangt de bal al stretchend net voor onze Nellie Cooman op leeftijd het honk bereikt. Trots viert hij met een gebalde vuist zijn victorie en hij kan een daarbij behorend juichkreetje, YES! , net niet onderdrukken. Daarna komt onze Ton aan slag. Nou ja onze? Dit is zo’n kennis van Geesje. Hij kwam zijn schoondochter vervangen, want die moest ’s-middags werken. Maar daar gaat het nou even niet om. Afijn, Ton geeft die bal een mep en loopt op zijn gemakkie een homerun. Tevens stond er nog iemand op de honken, dus 7 – 6. Moet ik nog uitleggen hoe de eerste honkman er toen bij liep? En hoe hij zijn ploeggenoten bejegende? Nee toch! Maar dit gaf ons wel vertrouwen. Die donderspeech van Geesje en c.s. in het pauzeblok heeft wel zijn uitwerking gehad. Dachten we toen nog! Gelukkig voor de eerste honkman verloren we alsnog. Maar wat hebben we een plezier gehad. Was gewoon een nederlaag waard!

Hoofdstuk 7 (Ja, alweer hoofdstuk 7! Het gaat snel als je plezier hebt.)

Ren! Charly,……Ren!

Wij hadden dus de smaak te pakken. Met de juiste spirit pakten wij deze 4e wedstrijd op. De verrevelder werd na veelvuldige klachten over de afstanden enerzijds en de uitvoering van zijn taken anderzijds en de klachten van de terreinknecht met betrekking tot de diepe sporen in het gras op het achterste veld, dichter bij de dug-out gepositioneerd. Hij kreeg zijn eigen plas toegewezen. Zelfs twee, maar welke plas lag er aan of de slagman rechts- of linkshandig was. Dus eigenlijk had hij zelf niets te kiezen. Maar er werd goed verdedigd als de tegenpartij aan slag was. Er als er onverhoopt een bal gevangen werd bewust of onbewust werden er volop complimenten uitgedeeld. Maar volgens mij was dat afgesproken werk. Zo erg dat ik een keer bijna Tsjakka riep. Maar die positiviteit kon ik, mede door het ademgebrek doordat het toegewezen shirtje aan het eind van zijn elasticiteit begon te geraken, nog net onderdrukken.Maar dan volgt hier het hoogtepunt van de dag. Als jullie het er niet mee eens zijn dat dit het hoogtepunt is, dan had je zelf maar een stukje moeten schrijven.Het volgende gebeurde. En let op!Die verrevelder die nu dus korte stop is, komt aan slag. Berekenend als hij is kiest hij zijn aangegooide bal. Een balletje wijd, een balletje slag, maakt hem niet uit! Het gaat om de goede bal.En nadat de scheidsrechter hem er fijntjes op wees dat hij de knuppel met zijn handen verkeerdom beet had, was de verbazing groot. Alsof het een schijnbeweging betrof en acterend dat hij dat ook wel wist en de grip toen snel herstelde, kon er niets meer misgaan.De bal wordt aangegooid. Hij kijkt. Vanonder zijn helm beoordeelt hij de bal. Hij slaat. Tot zijn verbazing: raak! Zo ver was hij nog nooit gekomen. Het hele stadion veert op. (zo voelde het in ieder geval wel) 60.000 man (kunnen er ook 16 zijn geweest, maar dat doet er nu niet toe) roepen Ren, Charly, ………Ren! Hij weet niet wat hem overkomt en als een oude stoomlocomotief komt hij in beweging. Zijn gympen zoeken contact met het gravel. Lichtvoetig, maar dat mislukt tragisch (u weet wel waarom!), duwt Charly zijn gympen dieper en dieper in het gravel. Maar een doorzetter als hij is, komt hij toch op snelheid(?) (Wat nou? Ik zet er toch een vraagteken bij!) Door een speling van het lot bereikt hij op tijd het eerste honk. Het stadion gaat uit zijn dak. Hij wil al aan een ereronde beginnen, maar de uitzinnige menigte weet hem tot bedaren te brengen, door hem te wijzen op het feit dat er nog drie honken te gaan zijn en dat dat honk 1 voor hem al heel ver is. Charly komt weer met beide benen op de grond. Hij kijkt naar honk 2, dan naar 3 en dan…………? Zo, dat is een halve marathon! Hij overweegt een wissel. Ja, dat mag! Maar de euforie van het moment doet hem besluiten om het eigen belang voor te laten gaan op het teambelang. Sorry jongens!? Hij blijft staan! De volgende slagman is aan de beurt.  Als die maar geen homerun slaat, want ik heb begrepen dat je volgens de regels onderweg niet mag worden ingehaald. Nu is dat voor mij geen probleem, maar voor degene die achter mij komt wel! Voor je het weet heb je een file tussen honk 3 en 4. Gelukkig een honkslag. 2e honk gehaald. Charly voelt een onoverwinnelijkheid opborrelen. Zijn ego groeit. Alleen zijn shirtje houdt hem tegen. Dan volgt er een 4-wijd. Dat heb ik het liefst! Kun je gewoon wandelen. Drie honken bezet en 2 uit! En Charly op honk 3. De spanning loopt ver op. De spanning wordt intens. De druk neemt toe! En dan! Moet hij plassen. Die opgekropte opwinding van minstens 20 jaar en het luie zweet, die moet er uit. Maar ja, dat kan nu niet! Hij staat op het kussentje waarvan hij nooit gedacht had dat ooit nog eens te halen. Het kussentje op de bank haalt hij ‘s-avonds al niet eens. Althans hij haalt het wel, maar niet bewust, zeg maar. En nu! 3e Honk, stel je voor honk 3! Wie had dat vanmorgen gedacht? Niemand toch! Ok, terug naar de wedstrijd. Hij staat dus te trappelen op 3, in de verte gloort de thuisplaat. Met zijn ogen op standje -1 en vooral zijn conditie is dat nog een heel eind. De vraag is ………………………..? Zou hij de thuisplaat halen(Note: Aan de redactie. Dit zou je als cliffhanger kunnen gebruiken, voor als het een boek in 2 delen wordt. Ja, commerciële ambtenaren, ze zijn er!) 

Dan wordt dit Deel 2

Om een lang verhaal kort te maken, nee! 3 slag, daarmee 3 uit, einde oefening, een illusie armer. Niet alleen persoonlijk maar ook thuis, he! Op hoeveel verjaardagen, personeelsfeestjes, of aan de rand van het zwembad tijdens een zonnige vakantie in Turkije (Nieuw nep merkhorloge!) had ik niet het mannetje kunnen zijn? Daar is zo’n pitcher helemaal niet mee bezig! Maar er komt nog een inning. Nog een kans! Positief blijven, dat was heel de dag ons credo. De laatste inning. Weer mag ik in mijn eigen kuiltje plaats nemen. Ik ben niet gek! Ik ga net voor de plas staan. Geesje staat in het verreveld en roept naar mij; “Een paar passen achteruit, Tsjarls”, zoals alleen zij dat kan zeggen. Ik denk, ik laat me niet in de maling nemen! En blijf staan waar ik sta. Met de poten in het droge. De volgende slagman is aan slag. Die slaat de bal omhoog. Met een boog komt de bal precies in mijn richting en komt na de opgaande lijn een paar meter achter mij naar beneden. Precies waar Geesje had gezegd waar ik had moeten staan. Een vangbal had wel het ultieme moment geweest in mijn nog prille softbal carrière. Maar de bal stuitert 2 meter achter mij, op de grond. Ik durf niet achterom te kijken. Want daar staat Geesje en die moest de boel ook nog eens redden. Ook dat nog! Maar de priemende blikken, als snijbranders, voelde ik door het inmiddels veelvuldig opkruipende naveltruitje op mijn rug. Had ik maar naar haar geluisterd…………..? Zoveel ervaring en die sla ik in de wind. Stom! Stom! Stom! En hoe gaat dat maandag ………………., op het werk? Om kort te gaan. We krijgen nog een slagbeurt. Om nog korter te gaan. We eindigen deze heerlijke sportdag bij de VerreVelder Die Korte Stop (hierna te noemen VVDKS) werd aan slag. Door het succes in de vorige slagbeurt veert het publiek weer op als de VVDKS zich richting de slagplaat gaat. Met bravoure pakt hij de knuppel gedecideerd vast. Hij kijkt nog even naar de scheidsrechter of hij hem dit keer wel goed vast houdt. Hij zegt niets, dus het zal wel goed zijn. Iedereen is er klaar voor. De Pitcher gooit de bal. Op dat moment ziet de VVDKS dat de pitcher een knappe dame is. Een fractie van een seconde is de VVDKS afgeleid, maar het is een mooie bal. De VVDKS denkt: HALEN! Hij zwiept de knuppel richting bal en is overtuigd van een Home-run. Maar dat momentje van onachtzaamheid eist zijn tol. Mis! En niet zo’n beetje ook. De VVDKS probeert zijn huid te redden door zijn hand op zijn voorhoofd te plaatsen en te kijken zoals een apache-indiaan over de steppe tuurt op zoek naar een indiane, eh ……………..indi…………….., eh(hoe heet dat?) ……………………. een vrouwelijke indiaan! De scheids roept hem tot de orde en maant hem om de slagpositie weer in te nemen. Het psychologische spel begint nu! De VVDKS gooit een zwoele, zoniet zijn zwoelste blik richting de pitcher. De pitcher gooit daarop een bal richting de VVDKS. Wijd! Om de psychische druk op de pitcher op te voeren, wijst de VVDKS het plekje aan waar de bal de thuisplaat passeert. Te hoog! 1 slag 1 wijd. Daar komt de volgende bal, hij wordt gegooid aan de binnenzijde van de plaat. De VVDKS moet zijn adem en dat is niet genoeg, hij moet ook snel nog zijn buik inhouden. Toch is het slag! De reden: de middel van de VVDKS bevindt zich boven de slagplaat en dat komt niet omdat zijn armen te kort zijn maar omdat hij het figuur heeft van een Drommedaris, maar dan niet met een bult op zijn rug maar andersom. 2 slag 1 wijd. Het is niet anders. De volgende worp gaat over de plaat, maar is te laag. Subtiel geeft de VVDKS wederom aan waar de bal over de plaat ging. Net boven de enkel. 2 slag 2 wijd. De pitcher laat zich nu echt uit de tent lokken. De VVDKS ziet dat en denkt: Nou, met deze dame naar een camping in de Dordogne?! CONCENTRATIE! Probeert hij zijn focus te hervinden. Blijf bij het spel. De pitcher gooit de volgende bal zo wild dat de VVDKS zich als een slangenmens in alle bochten moet wringen om de bal te ontwijken. De bal gaat zelfs achter hem langs. Achter hem, he!? Als hij een ruggengraat had gehad en geen ambtenaar was, had hij het waarschijnlijk niet na kunnen vertellen. 2 slag 3 wijd. Volle bak hoor ik iemand roepen, die er wel verstand van lijkt te hebben. De druk is hoog opgelopen. Wie heeft de sterkste zenuwen? De spanning is te snijden. Deze bal daar gaat het om. De pitcher maakt zich klaar voor de worp. Ik voel een deel 3 aankomen! Als je een worp op zo’n nietszeggend, maar wel heel gezellig, leuk en goed verzorgd toernooi zo langdradig kunt uitschrijven, dan verdien je gewoon een derde deel. Maar om geen extra papier te verspillen komt hier de worp. Het is een lekkere bal en de VVDKS haalt uit en raakt naar zijn gevoel de bal lekker hard. De knuppel trilt in zijn handen. Het voelt alsof er 12.000 volt zich een weg door zijn lichaam naar de aarde probeert te vinden. Onder luide toejuichingen begint hij te lopen. Dit zou wel eens zijn laatste loop kunnen zijn. Het publiek veert op. Zij zien wat hij niet ziet. Op de eerste meters dan. De scheidsrechter die achter de catcher zat rent naar het eerste honk. Onderweg, nou eigenlijk al na 10 meter en dan had hij ook al 5 meter achterstand haalt hij de VVDKS in. De scheids loopt door naar het eerste honk, strikt zijn veters, kamt zijn haar en stelt zich op om te kunnen constateren dat de VVDKS net te laat op het eerste honk aankomt. UIT! Besluit hij. Geen speld tussen te krijgen.

De wedstrijd verloren. Eindelijk kan het naveltruitje uit. Als een verse worst wring ik me uit het tricot.

Hoofdstuk 8

De prijsuitreiking.

Vier verloren wedstrijden. Dus we kunnen kort zijn. Die slaan we over. Geesje is nog wel naar voren geroepen en heeft een beker gekregen. Maar het was geen Cup met de grote oren. Deze past er nog wel bij in de prijzenkast, naast de veel grotere bekers van het klaverjassen, biljarten, pingpongen en sjoelen. Daar hoeven we geen sokkel voor bij te laten plaatsen. In de tussentijd zijn Petra en Richie druk bezig het buffet in te richten. Het ziet er geweldig uit. Het wachten is op Matthijs van Nieuwkerk die roept: “Aan tafel!” Er wordt heerlijk gegeten. Het is een uitstekend en divers verzorgd buffet en het is erg gezellig. Het is een erg leuke dag geworden. We hebben erg veel plezier gemaakt en beleefd. Namens mijn collega’s van Sliedrecht wil ik Marianne en Riet bedanken voor de organisatie van het toernooi en Rob en Henk voor het verzorgen van het materiaal. En dat is een hele klus met al die handschoenen, ballen, helmen en ander beschermingsmiddelen waar ik de naam niet van ken. En de scheidsrechters/spelleiders willen we ook bedanken, behalve die ene die mij rechts met twee vingers in de neus inhaalde en mij met een complex achterliet. En natuurlijk Petra en Richie van het uitstekende buffet En ik ben zeker mensen vergeten omdat ik ze niet ken en er altijd stille krachten achter de schermen zijn Dus alle mensen van the Hawks en natuurlijk hun sponsor Mampaey bedankt voor het mogelijk maken van deze dag. In Sliedrecht hebben we de slogan Groot in doen!, maar dit toernooi is door de Mampaey HAWKS                   Groots gedaan!

Tijdens dit toernooi heb ik Mampaey The Hawks ervaren als een zeer leuke club. Er heerst een ongedwongen, familiaire sfeer en iedereen is van harte welkom. Dat blijkt wel want ik werd ook toegelaten. Twee weken geleden heb ik dat ook al beleefd op een vrijdagavond tijdens een slow-pitch avond. Iedereen was ons leken behulpzaam en probeerde ons op leuke en enthousiaste wijze de kneepjes van de sport bij te leren. Dus heb je tijd en heb je ietsje minder last van middelpuntvliegende krachten dan ik, ga er dan eens langs om de sfeer te proeven, te ervaren hoe leuk de sport en gastvrij de club is.

En volgend jaar? Ben ik en wij allemaal er zeker weer bij.

Bedankt voor de leuke dag.

Charles van der Steene Gemeente Sliedrecht

PS: En aan de terreinknecht.

Sorry van die kuil in het verre veld op het achterste veld net achter het derde honk. Nou ja, je ziet hem vanzelf.


Comments are closed.